Winterbivak op sneeuwbalworp van huis

Tekst: Thomas, klant van K2

Jaarlijks loopt een groep K2-sympathisanten warm voor een winterbivak beneden het vriespunt. Sportief buiten zijn wordt daarbij gecombineerd met een zo lichtgewicht mogelijke, maar toch doordachte aanvulling van het klassieke trekkingavondmaal. Geen gastronomische uitspattingen, wel het soort comfort dat je pas waardeert wanneer alles rondom je bevriest.

Op ecologisch en praktisch verantwoorde afstand van huis liggen enkele potentiële regio’s: hoog genoeg voor sneeuwzekerheid,  laag genoeg om geen alpinist te hoeven zijn, en net ver genoeg van de bewoonde wereld.

TIP : laat je inspireren  door de blogs en informatie op Hiking Advisor en Debbie’s Tochten. 

Voorbereiding en de onvermijdelijke weersgok

Het vastleggen van datum en locatie blijft een oefening in agenda’s combineren, meningen aftoetsen en uiteindelijk toch vooral gokken op het weer. Na weken verdiepen in weerapps, routes screenen op hoogteprofiel en regio’s vergelijken, viel de beslissende sneeuwvlok eind februari 2025 in het Duitse Zwarte Woud.

Donderdagmiddag spreken we af in K2 om de laatste benodigdheden bij elkaar te sprokkelen. Real Turmat Reindeer Stew gaat altijd mee: onze favoriet wanneer de maximale hoeveelheid water strikt moet worden gerespecteerd. Zoals altijd vallen sommigen alsnog voor een extra merino onderlaag of die net iets dikkere Smartwool-sokken met een aangenaam patroon. Kleine beslissingen, grote impact.

Zolang we finaal maar alles inladen wat écht telt: sneeuwraketten, wandelstokken en onze Bergans Wiglo-groepstent. En ja, die is al eens vergeten.

Het startpunt is Berggasthof Haldenhof in Kleines Wiesental, waar we pas ruim na zonsondergang aankomen. Er ligt een mooi pak sneeuw en het kwik zit comfortabel onder nul.

Op enkele kilometers van de wagens ligt de Richtstatt-Hütte, net boven 1000 hoogtemeters. We nemen bewust de tijd voor een vuur en een borrel, met het oog op een betere nachtrust. De hut is net groot genoeg voor zes matjes naast elkaar, al blijkt de eerste nacht traditioneel kort.

Dag 1: ritme zoeken in winterse omstandigheden

De ochtendstond heeft sneeuw in de mond. Op de warme resten van het vuur smelten we sneeuw tot koffie die verrassend goed smaakt. De Primus OmniFuel bewijst opnieuw zijn waarde om ontbijt efficiënt warm te krijgen.

Dag één brengt ons ongeveer 15 km en 1000 hoogtemeters, grotendeels boven de sneeuwgrens. We hoeven niet ver te stappen om onze eerste - en meteen ook laatste - gems te spotten.

Route-overzicht

Over de Belchen en verder 

Via de Hohe Kelch trekken we langs de westzijde richting de Belchen, met zicht op de Rijnslenk en aan de overkant de besneeuwde toppen van de Vogezen. Met iets meer dan 1400 meter is de Belchen meteen ook het hoogste punt van de tocht. Ook de daaropvolgende 1200’ers vragen opnieuw aandacht en ritme in de verse sneeuw.

De dag blijft grijs, met af en toe een verdwaalde sneeuwvlok, tot het onvermijdelijke lichtpunt van een dorp. Het lot stuurt ons langs de parking van een berghotel dat er net aantrekkelijk genoeg uitziet om even binnen te lopen. Nog een stevige klim en een korte off-trail shortcut later staan we bij de Ludwig-Albert-Otto-Hütte.

De hut is gesloten, maar het terrein errond is ideaal: vlak, beschut en voorzien van bank en vuurplaats. Team vuur, team tent en team versnapering verdelen zich spontaan. Een klein uur later staat de Reindeer Stew te trekken.​

Dag 2: comfort in de kou

’s Ochtends beseffen dat het ijskoud is, maar er toch warm bij liggen, blijft een van de kleine geneugten van winterbivak. Sommigen zijn zichtbaar tevreden dat ze nog snel een iets warmere slaapzak uit de K2-verhuurdienst hebben opgepikt. Zelfs de goedkoopste oploskoffie smaakt hier als een van een baristahand.

We laten tent en slaapzakken kort drogen en vertrekken voor opnieuw een stevige dag: 18 km en 800 hoogtemeters.

Nonnenmattweiher en hoogteroutes

We volgen een grotendeels panoramische route op hoogte en dalen kort af richting de sneeuwgrens. Net voor de klim rond het Nonnenmattweiher passeren we de bemande Fischerhütte. Geen must, wel een aangename luxe. Brood en kaas maken plaats voor huisgerookte forel met bratkartoffeln. Nog een Jägermeister voor de moraal en we staan niet veel later boven op het Weiherkopffelsen-uitkijkpunt.

Of we de steile singletrack correct gevolgd hebben, zal pas blijken na de dooi. Route en bergflank zijn hier voorlopig één. Meteen ook het ideale moment om de MSR Evo Trail sneeuwraketten met stijgijzers aan het werk te zetten.

Laatste bivak: Stühlehütte

We blijven boven de 1200 meter, met open vergezichten en links en rechts opschrikkend wild. Met uitzondering van bewoonde dorpen passeren we amper levende zielen. Tegen de avond bereiken we de Stühlehütte, een kleine schuilhut langs de Westweg richting Basel.

Later op de avond krijgen we nog bezoek van een solowandelaar van een ander kaliber (met korte broek en trailrunschoenen), die zijn matje onder de tafel legt . Wij installeren de tent en sluiten de dag moe maar voldaan af rond het vuur.

Tip: een dun lichtgewicht kunststof strookje (bv. verpakkingsmateriaal) werkt verrassend goed als extra isolatie wanneer je zittend op sneeuw warmte wil behouden. 

De laatste loodjes

Een sputterende brander doet ons de koffie overslaan. Met mueslirepen zetten we nog zo’n 5 km richting startpunt. We laten de hogere kamroute links liggen en volgen de meer directe Westweg. Dat koopt ons tijd voor een gemoedelijke terugrit en tijdige thuiskomst.

Een tankstation-schnitzel mag daarbij uiteraard niet ontbreken.

Conclusie

Sneeuw van start tot finish, temperaturen onder nul, sterke routes en knetterende kampvuurverhalen. Relatief dichtbij huis, maar mentaal ver genoeg weg. Deze editie had alles wat een winterbivak voor ons moet hebben. Met dank aan het last-minute sneeuwbericht, K2 in al zijn facetten, die extra laag Sno-Seal Original bijenwas en de natuur in de Belchen-regio.